Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Πανσλαβισμός & διέξοδος στη Μεσόγειο: Η ταφόπλακα του Ελληνισμού

Κεφάλαιο 1ο

Πανσλαβισμός & διέξοδος στη Μεσόγειο: Η ταφόπλακα του Ελληνισμού

Η Αρχή της Συνομωσίας
   Όλα ξεκίνησαν, όταν η Πόλη έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Όλοι οι λαοί περίμεναν, ότι ο βυζαντινός πολιτισμός είχε τελειώσει, πράγμα το οποίο έγινε. Τότε οι Ρώσοι, παρατηρώντας τα γεγονότα, θεώρησαν ότι είναι οι συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατ' επέκταση, η Μόσχα θεωρήθηκε από αυτούς ως η Τρίτη Ρώμη. Εκείνα τα χρόνια η Ρωσία δεν είχε αρκετή δύναμη, και της έλειπε κάτι πολύ ουσιώδες, για να γίνει κυρίαρχη δύναμη του τότε γνωστού κόσμου: Η διέξοδος στην Μεσόγειο. Ένα σχέδιο, που μέχρι σήμερα τείνει να βγει αληθινό.
   Όταν, πλέον, η Ρωσία είχε γίνει υπερδύναμη στην Ευρώπη, από τα τέλη του 18ου αιώνα φαινόταν ξεκάθαρα το δυσοίωνο μέλλον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όλες οι Μεγάλες δυνάμεις επιβουλεύονταν πολλά τμήματα της. Ας μην ξεχνάμε και την συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, με την οποία η Ρωσία :
  1. Αποκτούσε προνόμια στην Μεσόγειο (Ελεύθερη διέλευση πλοίων με ρωσική σημαία).
  2. Αναγνωριζόταν ως προστάτιδα των Ορθοδόξων υπήκοων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  3. Ίδρυσε μόνιμη πρεσβεία στην Κωσταντινούπολη και ενίσχυσε τη θέση της στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. 
(Αγαθοκλή Αζέλη και Γαβρίλη Λαμπάτου, Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη, Γ' Γυμνασίου, Εκδόσεις Μεταίχμιο Σεπτέμβριος 2001, σλ. 60)

Οι Πανσλαβιστικές κινήσεις της Ρωσίας και ο Καποδίστριας
   Από τις αρχές, λοιπόν, του 19ου αιώνα η Ρωσία, όπως και όλες οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, έστελνε συνεχώς αστυνομικούς, δασκάλους με σκοπό να προωθήσουν τα συμφέροντα και την προπαγάνδα της. Συγκεκριμένα, η Ρωσία διάλεξε αρχικά την Ελλάδα  ως κράτος-υπηρέτη της, αφού οι Βούλγαροι είχαν απωλέσει κάθε ίχνος εθνισμού, οι Σέρβοι ήταν πολύ λιγότεροι και οι Αλβανοί ήταν τα πιστά όργανα της Πύλης. Γι' αυτό ξεκίνησε η Μεγάλη Αικατερίνη με τα Ορλωφικά και τις άλλες βοήθειες τις Ρωσίας προς τον υπόδουλο Ελληνισμό. Όμως, όταν οι Έλληνες δημιούργησαν το κράτος τους, η Ρωσία δεν είδε με καλό μάτι αυτό το γεγονός, αλλά κράτησε μια ελπίδα, ότι αυτό το κράτος θα μπορούσε να γίνει το υποχείριό της στην Ελληνική Χερσόνησο. Έτσι, έστειλε τον Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας, για να διευθύνει την Ελλάδα.

   Την ιδέα να κληθεί ο Καποδίστριας ως κυβερνήτης της Ελλάδος την είχε διατυπώσει πρώτος ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στην από 27-10-1821 επιστολή του προς τον Δημήτριο Υψηλάντη. Ο Υψηλάντης επίσης υπέγραψε πρόσκληση του Καποδίστρια το 1822 και ο Πετρόμπεης το 1824. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1827, στην Γ΄ εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, εκλέχθηκε ο Καποδίστριας κυβερνήτης της Ελλάδας με θητεία επτά ετών. Σύμφωνα με τις αποφάσεις της συνέλευσης, ο κυβερνήτης θα δεσμευόταν από το σύνταγμα της Επιδαύρου, έτσι όπως θα αναθεωρείτο από τη συνέλευση. Σημαντικό ρόλο στην κλήση του Καποδίστρια στην Ελλάδα διαδραμάτισε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, αφού υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια. Παρά ταύτα η εκλογή του θεωρήθηκε ως ήττα της Αγγλικής εξωτερικής πολιτικής και νίκη της Ρωσίας. Και είναι γεγονός ότι μεταξύ Καποδίστρια και Αγγλίας υπήρχε αμοιβαία δυσπιστία.
Η δολοφονία του Καποδίστρια
  Οι υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις, έβλεπαν τα «πλοκάμια» της Ρωσίας να απλώνονται στην Νότια Βαλκάνια και έπρεπε κάπως να την σταματήσουν. Γι' αυτό, έψαξαν να βρουν κάποιους, οι οποίοι θα ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του Καποδίστρια. Αυτοί που τάχθηκαν ενάντια στην πολιτική του Καποδίστρια, ήταν κυριώς οι πρόκριτοι με τοπική εξουσία (Π. Μαυρομιχάλης), επειδή θίγονταν τα συμφέροντά τους. Ένας άλλος «εχθρός» της πολιτικής του Καποδίστρια, ήταν τα «μεγάλα κεφάλια» της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος (Π.χ. Παλαιών Πατρών Γερμανός), με την εξαίρεση μερικών σημαντικών προσωπικοτήτων, η οποία εκκλησία αρχικά, όσον αφορά την επανάσταση, εναντιωνόταν στην διάδοση των διαφωτιστικών ιδεών, διότι δήθεν κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τους Ορθοδόξους (δεν αναφέρομαι στους απλούς ιερείς, που βοήθησαν την επανάσταση - Τρανό παράδειγμα ο Παπαφλέσσας). Με την πολιτική του Καποδίστρια όπως και οι πρόκριτοι, οι χρυσοστολισμένοι Πατριάρχες έχαναν τις εξουσίες που είχαν πάνω στον ελληνικό λαό. Ο Καποδίστριας έκανε μεγάλες προσπάθειες οργάνωσης της Ελλάδας και τέτοιου είδους πράξεις, όπως η κατάχρηση της εξουσίας από τους πρόκριτους και από την εκκλησία, δεν είχαν πλέον θέση σε ένα κράτος. Τέλος, μερικοί Φαναριώτες διαφωνούσαν από την αρχή με το ότι ο Καποδίστριας είχε την εξουσία, διότι γνώριζαν ότι ήταν όργανο της Ρωσίας.
Έτσι, οι Μεγάλες δυνάμεις βρήκαν αρκετούς που επιθυμούσαν την αποχώρηση του Καποδίστρια από την εξουσία και τους ερέθισαν να πράξουν ανάλογα. Άλλους, δε, τους γύρισαν εναντίον του, όπως τον Ανδρέα Μιαούλη, στον οποίον νωρίτερα είχε αναθέσει την καταστολή της πειρατείας, έργο το οποιό ανέλαβε ο Α. Μιαούλης με επιτυχία. Ο συγκεκριμένος ανατίναξε στον Πόρο δύο μεγάλα ελληνικά πολεμικά πλοία το 1830. Στην Ύδρα, κέντρο της αντιπολίτευσης, η εφημερίδα Απόλλων προπαγάνδιζε την δολοφονία του Κυβερνήτη. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο Καποδίστριας φυλάκισε τον πρόκριτο της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη θεωρώντας τον υπέθυνο για αντικυβερνητικές κινήσεις. Η μεγάλη αντίδραση δεν άργησε. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης δολοφόνησαν τον Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Έτσι σταμάτησαν οι Ρώσοι να ελπίζουν στους Έλληνες και απευθύνθηκαν στους Βουλγάρους, οι οποίοι μέχρι το 1840 δήλωναν ότι ήταν Χριστιανοί και όχι Βούλγαροι ή Σλάβοι. Ήταν δηλαδή μια μάζα ανθρώπων με ακαθόριστη εθνική συνείδηση, αλλά γνώριζαν ότι διαφέρουν με τους Έλληνες, ως ένα σημείο.
   Έπρεπε, αρχικά, οι Ρώσοι να καλλιεργήσουν την Σλαβική συνείδηση στους Βουλγάρους , για να τους ελέγχουν. Όσον αφορά την καλλιέργεια της σλαβικής συνείδησης των Βουλγάρων, οι Ρώσοι διαδίδουν, ότι οι Βούλγαροι δεν είναι λαός Ιρανικής καταγωγής, όπως άλλωστε ισχύει, αλλά λαός που ανήκει στην μεγάλη σλαβική οικογένεια και ότι δήθεν ήταν ο πρώτος λαός, ο οποίος έφτασε στην Ευρώπη. Μα το ψέμα δεν σταμάτησε εδώ. Οι Ρώσοι Πανσλαβιστές εκβουλγάρισαν πολλές από τις λαμπρότερες προσωπικότητες της ελληνικής μας ιστορίας όπως τον Όμηρο, τον Θουκιδίδη, τον Αριστοτέλη, τον Μ. Αλέξανδρο και πολλούς άλλους, λέγοντας επίσης ότι ο άσημος λαός των Ελλήνων κατέβηκε από τα βουνά και έκανε δικό του όλο αυτόν τον ''βουλγαρικό'' πολιτισμό, εξαπατώντας έτσι την ανθρωπότητα με μια ''ψεύτικη ελληνική ιστορία'' (Εδώ ταιριάζει να πούμε, ότι η ίδια ακριβώς προπαγάνδα, χρησιμοποιείται από τους Σκοπιανούς και τους υποστηρικτές των). Συν τοις άλλοις, η Ρωσία είχε προχωρήσει σε μια σειρά παρασκηνιακών πράξεων ενίσχυσης της Βουλγαρικής δύναμης στα βαλκάνια. Πάνω σ' αυτό, παρατηρούμε μια σύντομη και ικανοποιητική εξήγηση για τις πράξεις της Ρωσίας στο χώρο της Μακεδονίας. Για την περιοχή της Μακεδονίας αναφέρονται τα εξής:

   ''Σε διάφορες εποχές και για πολιτικούς λόγους εγέρθηκαν αμφισβητήσεις σχετικά με την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ακόμα και για το τμήμα που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα. Το κυριότερο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε είναι ότι πολλοί μεγάλοι Έλληνες συγγραφείς - ανάμεσα στους οποίους οι Θουκιδίδης, Δημοσθένης, κ.α. - ονόμαζαν τους Μακεδόνες "βαρβαρούς". Η τσαρική Ρωσία υποστήριζε πάντα την άποψη ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, επιδιώκοντας μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την προσάρτηση της Μακεδονίας στα σλαβόφωνα κράτη και την απόκτηση από αυτά - και επομένως και από τη Ρωσία - διεξόδου στο Αιγαίο. Γνωστή ως "Πανσλαβιστικό κίνημα", η πολιτική αυτή, που αποτέλεσε μια από τις πλευρές του λεγόμενου "Μακεδονικού Ζητήματος" δεν απέδωσε. Αργότερα, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης και τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, κατά το Συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς της Μόσχας οι Βούλγαροι ζήτησαν την ίδρυση αυτόνομου Μακεδονικού κράτους, που θά έφτανε μέχρι τον Όλυμπο. Η δημιουργία ενός τέτοιου κράτους μοναδικό σκοπό είχε την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων των σλαβόφωνων κρατών και θα απέβαινε σε βάρος της Ελλάδας. Αλλά η Μακεδονία ήταν πάντα ελληνική. Γι' αυτό συνηγορούν πολλοί παράγοντες: οι λαοί της, οι Βασιλείς της, ο πολιτισμός της, αλλά πολύ περισσότερο η γλώσσα των κατοίκων της.''
(Νέα μεγάλη σχολική Εγκυκλοπαίδεια, Παγκόσμιου Εκδοτικού Οργανισμού Χρήστος Γιοβάνης ΑΕΒΕ, 12ος τόμος, σλ.24)

   Το χειρότερο όμως έγκλημα της Ρωσίας ήταν το γεγονός ότι ώθησε τους νεαρούς Έλληνες της Μακεδονιας (Μαζί με τη σημερινή ΠΓΔΜ) και της Ανατολικής Ρωμυλίας να σπουδάσουν σλάβικα ή να μείνουν αμόρφωτοι. Όσον αφορά τα σχέδια της Ρωσίας, συναντούμε ένα μεγάλο κομμάτι πληροφοριών στο Βιβλίο του κ. Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών:
  •    Με τη ρωρική πρωτοβουλία και επιβολή ιδρύθηκε η Εξαρχία και η Βουλγαρική ηγεμονία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878. (Στην υλοποίηση του σχεδίου της ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, αλλά και στην Μαύρη Θάλλασα, οι Ρώσοι έπρεπε να ιδρύσουν ένα εξαρτημένο και κατευθυνόμενο, από την Ρωσία, κράτος. Εν ολίγοις, το βουλγαρικό κράτος.)
  •    Οι Ρώσοι πήραν από την αρχή το μέρος των Βουλγάρων και προέτρεπαν τους Έλληνες να υιοθετήσουν τη βουλγαρική γλώσσα και να ονομάζονται Βούλγαροι.
  •    Το Ρωσικό Πανσλαβιστικό Κομιτάτο που ιδρύθηκε στη Μόσχα, διέθετε πολλά χρήματα, για να περάσει στην κοινή γνώμη την άποψη, ότι η Μακεδονία, η Θράκη και η Ανατολική Ρωμυλία κατοικούνταν κυρίως από Βούλγαρους και ότι οι Έλληνες αυτών των περιοχών είναι δήθεν βιαίως εξελληνισμένοι Βούλγαροι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
  •    Προπαγάνδιζαν μέσω των ΜΜΕ ότι η κατάσταση ήταν απελπιστική για τους Βούλγαρους, ενώ αυτό ίσχυε για τους Έλληνες.
  •    Αυτοί φρόντισαν με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου για την επέκταση της Βουλγαρίας στη Μακεδονία, όπως φρόντιζαν για τον Μακεδονικό Αγώνα των Βουλγάρων ενισχύοντάς τους οικονομικά. Ο Ρώσος πρέσβης Ιγνατιέφ φρόντιζε στην Κωνσταντινούπολη για τους Βούλγαρους σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
  •    Ενίσχυσαν τη Βουλγαρία με κάθε τρόπο, οικονομικά και ηθικά.
  •    Ίδρυσαν πολλές σλαβικές κοινότητες στη Μακεδονία, για να μεγαλώσουν την Βουλγαρία σε βάρος της Ελλάδας.
  •    Παρακινούσαν του Έλληνες να κόψουν κάθε σχέση με το οικουμενικό πατριαρχείο και να δηλώσουν εγγράφως ότι προσχωρούν στην Βουλγαρική Εξαρχία.
  •    Τους προέτρεπαν να διώξουν τους πατριαρχικούς κληρικούς και δασκάλους από τους ναούς και από τα σχολεία τους.
  •    Επεδίωκαν να πείσουν τους γραικομανούς χωρικούς (Σλαβομακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας), ότι είναι Σλάβοι στην καταγωγή, και ως Σλάβοι είχαν πανάρχαια αναφαίρετα δικαιώματα. Σύμφωνα με την ρωσική πανσλαβιστική προπαγάνδα, οι Σλαβόφωνοι Έλληνες χωρικοί όφειλαν να επαναστατήσουν με την βοήθεια των Βουλγάρων, για να απελευθερώθουν από τους Τούρκους.
(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 33,34,53)

    Οι Ρώσοι επεδίωκαν με κάθε τρόπο να υποσκάψουν την επιρροή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στους Ορθόδοξους χριστανικούς λαούς των Βαλκανίων. Οι Βούλγαροι και οι Ρώσοι επεδίωκαν με την προπαγάνδα να αλλοιώσουν τον εθνολογικό ελληνικό χαρακτήρα, για να προσαρτήσουν τους Μακεδόνες στην Βουλγαρική Εξαρχία.
   Από αυτές τις πράξεις, τις οποίες έκαναν οι Ρώσοι και κατά συνέπεια οι Βούλγαροι στον χώρο της Μακεδονίας, από τις επιδρομές των Σλάβων και Βουλγάρων στην περιοχή αλλά και από την χρόνια υποταγή των Ελλήνων της Μακεδονίας στο βασίλειο του Στέφανου Δουσάν, προέκυψαν πολλοί πληθυσμοί, οι Σλαβομακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας
(ή άλλιώς Γραικομανοί). Αυτοί οι πληθυσμοί ήταν κατα τη συντριπτική τους πλειοψηφία ελληνόψυχοι, με τα ιδανικά βαθιά ριζομένα στην ψυχή τους, όπως για παράδειγμα οι Μακεδονομάχοι Κώτας, Κύρου, Νταλίπης, Παντελής, Γκόνος, Μητρούσης, Ράμναλης κ.ά., οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους πέθαναν ηρωικά στη διάρκεια του αγώνα για την ελευθερία της Μακεδονίας (Υπάρχει ένα σχεδιάγραμμα παρακάτω για τις πιθανές αιτίες προέλευσης των Σλαβομακεδόνων). Ωστόσο, υπήρχαν και αυτοί όπου πέρα από την γλώσσα, έχασαν και την καταγωγή τους. Πάνω σε αυτούς βασίστηκαν πολλοί κομιτατζήδες και έδρασαν στην Μακεδονία σκοτώνοντας, λεηλατόντας και προπαγανδίζοντας στην κοινή γνώμη το ότι οι Βούλγαροι είναι οι μόνοι κάτοικοι της Μακεδονίας. Στην πραγματικότητα στην Μακεδονία οι Βούλγαροι ήταν μεν η κύρια μειονότητα μετά τους Μουσουλμάνους, αλλά δεν ξεπερνούσαν τους Έλληνες σε καμία περίπτωση.
Προπαγανδιστικός Χάρτης (εντολή από την Ρωσία)
   Ένα ακόμα σχέδιο της Ρωσίας ήταν να πείσει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι οι Βούλγαροι και οι είναι οι βασικότεροι κάτοικοι των Βαλκανίων. Έτσι, χρηματο-δότησε πολλούς χαρτογράφους και περιηγητές με σκοπό να δείξουν την υπεροχή των Βουλγάρων στην Μακεδονία. Χαρακτηριστικό είναι το βιβλίο του Γραμματέα της Βουλγαρική Εξαρχίας Ντιμιτάρ Μίσεφ «La Macédoine et sa Population Chrétienne» τα στοιχεία που προβάλλονται είναι τελείως παραποιημένα και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συγκρεκιμένα, αυτό που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός ότι «βάφτισε» το χωριό μου σε Βουλγαρικό Κέντρο με 400 Βούλγαρους κατοίκους, ενώ οι διαστάσεις και τα σπίτια του χωριού ανταποκρίνονται μόνο σε ένα χωριό με το πολύ 180 κατοίκους. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο παραπάνω χάρτης, ο οποίος αποτελεί προϊόν του Αγγλο-γερμανού χαρτογράφου E.G. Ravenstein, φτιαγμένος το 1880. Ο συγκεκριμένος, δεν προβάλλει σχεδόν καθόλου τους Μουσουλμάνους της ελληνικής Μακεδονίας, οι οποίοι άγγιζαν σχεδόν το μισό εκατομμύριο, αλλά δείχνει ότι η περιοχή κατοικείται από Βουλγάρους σχεδόν σε όλο το βόρειο κομμάτι, ενώ αυτοί έφταναν πρέπει να ήταν οπωσδήποτε πάνω από 120.000. Δεν το θεωρώ ασφαλές να δεχθούμε τον αριθμό 119.000 που προκύπτει από την απογραφή του 1912, διότι ο Μακεδονικός αγώνας ανάγκασε πολλούς Βουλγάρους να μεταναστεύσουν. Όσον αφορά τους Έλληνες στην Μακεδονία εκείνη την περίοδο, ήταν όντως συγκεντρωμένοι στο νότιο μέρος της περιοχής (Χαλκιδική, Κατερίνη, Θάσος, νότιες Σέρρες κλπ) και ήταν γύρω στο μισό εκατομμύριο. Εδώ ταιριάζει, πιστεύω, να επισημανθεί μια απογραφή για τους Έλληνες και τους μη Έλληνες ανά τις πόλεις της Μακεδονίας το 1912:

Πιερία = Έλληνες 80 %, λοιποί 20 %
Κοζάνη = Έλληνες 71 %, λοιποί 29 %
Καστοριά = Έλληνες 56 %, λοιποί 44 %
Φλώρινα = Έλληνες 32 %, λοιποί 68 %
Εορδαία = Έλληνες 20 %, λοιποί 80 %
Ημαθία = Έλληνες 55 %, λοιποί 45 %
Πέλλα = Έλληνες 56 %, λοιποί 44 %
Αλμωπία = Έλληνες 18 %, λοιποί 82 %
Κιλκίς = Έλληνες 2 %, λοιποί 98 %
Θεσσαλονίκη = Έλληνες 33 %, λοιποί 67 %
Χαλκιδική = Έλληνες 86 %, λοιποί 14 %
Σιντική = Έλληνες 19 %, λοιποί 81 %
Σέρρες = Έλληνες 47 %, λοιποί 53 %
Δράμα = Έλληνες 15 %, λοιποί 85 %
Καβάλα = Έλληνες 49 %, λοιποί 51 %             
ηγή: George B. Sotiriades, The Macedonian Controversy, 2nd edition, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Ίδρυμα μελετών χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη 1961)

   Μία άλλη αναφορά στην μειωμένη παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Μακεδονία εκείνη την περίοδο σε μια επιστολή του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου προς τον Χαρίλαο Τρικούπη στις 20 Μαΐου 1882:

«Είναι ανάγκη να ορίσουμε τι εννοούμε ελληνισμό στην Μακεδονία. Αν εννοούμε μόνο τους καθαρούς Έλληνες, χαθήκαμε. Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, είναι ανάγκη ο επίσημος Ελληνισμός της Μακεδονίας να περιλάβει όλους όσους υπάγονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία και οι οποίοι έχουν δικαίωμα στην πατρική της προστασία. Και γι' αυτό ο Πατριάρχης υποστηρίζει δημόσια  τη θέση του ότι είναι αρχηγός όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των Ορθοδόξων, θέση, που αφού διαδόθηκε στη Μακεδονία, ξεσήκωσε την οργή των προξένων και των πρακτόρων μας». (Απόδοση στα νέα ελληνικά)

(Πηγή: Χρήστος Καρδαράς, Ιωακείμ Γ' - Χαρίλαος Τρικούπης. Η αντιπαράθεση. Από την ανέκδοτη αλληλογραφία του Οικουμενικού Πατριάρχη (1878-1884), Αθήνα 1998, σελίδα 124-125)
 
   Μπορεί όντως οι Έλληνες να μην πλειοψηφούσαν σε όλη την Μακεδονία, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι οι εθνογράφοι έκαναν σωστά την δουλειά τους, γιατί μετά την τρομοκρατία που δέχονταν οι ελληνικοί πληθυσμοί από τα κομιτάτα, λογικό ήταν να φοβούνται να δηλώσουν την αληθινή τους πίστη στα ελληνικά ιδανικά.

Τα αίτια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) & η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου
   Τον Ιούλιο του 1876, μέσα σε όλη αυτήν την ταραχή που είχε υποκινηθεί στα Βαλκάνια από την Ρωσία, οι Βούλγαροι αρχίζουν να οργανώνουν τοπικές εξεγέρσεις μεγάλης δύναμης στην περιοχή της κεντρικής Θράκης, με σκοπό να κυρήξουν την επανάσταση στην Θράκη. Ακολοθούν οι Τούρκοι με την βοήθεια των Πομάκων (ως εκδίκηση για τα μαρτύρια που πέρασαν από τους Βουλγάρους τον 13ο και 14ο αιώνα
) σφάζοντας 15.000 άτομα και καίγοντας 50 βουλγαρικά χωριά.
Τα Βαλκάνια μετά το 1878
   Ως αποτέλεσμα αυτής της πράξης, πολλοί ευαισθητοποιούνται και οργανώνονται έρανοι κ.α. για τα θύματα αυτών των σφαγών. Η Ρωσία παίρνει ως αφορμή τις βιαιότητες των Τούρκων στους Βούλγαρους και κυρρήτει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι μέσα σε σχεδόν 11 μήνες η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο και υποχρεώνει την Οθωμανική Αυτοκρατορία να δεχθεί μια Μεγάλη Βουλγαρική Ηγεμονία στα Βαλκάνια, όπου περιλάμβανε σχεδόν όλη την Μακεδονία, το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης και την περιοχή ανάμεσα από τον Αίμο και τον Δούναβη.

Το συνέδριο του Βερολίνου  
   ''Η Αυστρία και η Γερμανία από ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα ακολουθούσαν σκληρή ανθελληνική πολιτική. Όλοι δρούσαν σε βάρος της Ελλάδας και επεδίωκαν να επωφεληθούν από τη μελοθάνατη οθωμανική αυτοκρατορία.''
(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 60)
   Αν και η Γερμανία ακολουθούσε ανθελληνική πολιτική, τώρα πρέπει να βρει έναν τρόπο, για να σταματήσει την Ρωσική Έξοδο στην Μεσόγειο. Απαιτούν λοιπόν οι Μ. Βρετανία και η Γερμανία την άμεση αναθεώρηση της συνθήκης, πράξη η οποία λειτούργησε θετικά για τους Έλληνες. Με πρωτοβουλία τους συγκλίθηκε, τον Ιούνιο του 1878, το συνέδριο του Βερολίνου. Εκεί η βρετανική και η γερμανική πολιτική δήλωσαν ότι δεν θα αποδέχονταν την ίδρυση ενός μεγάλου βουλγαρικού κράτους. Έτσι αντί της ''Μεγάλης Βουλγαρίας'' δημιουργήθηκαν μια πολύ μικρότερη αυτόνομη Βουλγαρία και μια αυτόνομη Ανατολική Ρωμυλία (τότε, νότια της Βουλγαρίας, σήμερα η νότια Βουλγαρία) και οι δύο υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου.
(Ευαγγελίας Λούβη & Δημητρίου Χρ. Ξιφάρα, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία Γ' Γυμνασίου, Οργανισμός Εκδώσεων διδακτικών βιβλίων, Αθήνα, σλ. 67

Η ευθύνη της Ρωσίας στο δράμα της Ανατολικής Ρωμυλίας       
 Η Ρωσία, όμως δεν το βάζει κάτω. Προσπαθεί με δόλιο τρόπο να εκβουλγαρίσει την περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας. Έτσι βοηθούν τους Βουλγάρους, αρχικά να καταλάβουν όλες τις θέσεις εξουσίας. Έπειτα, αφού οι Βούλγαροι κάνουν το πραξικόπημα στις 18/9/1885 και προσαρτήσουν βίαια την Αν. Ρωμυλία στο Βουλγαρικό κράτος, έκτοτε αρχίζουν τις θηριωδίες, τις λεηλασίες και τις δημεύσεις περιουσιών, εωσότου σβήσουν κάθε τι το ελληνικό. Μια περιοχή όπου ζούσαν και εξελίσσονταν χιλιάδες Έλληνες. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών, 30.000 δηλαδή, εγκατέλειψε τις εστίες του το 1919 μετά την Συνθήκη του Νεϊγυ.

Ο ρόλος της Ρωσίας στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο
   Αυτά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η Ρωσία κατα την διάρκεια του 1ου Βαλκανικού πολέμου, τάσσεται υπέρ των Σέρβων και των Βουλγάρων υποστηρίζοντας θερμά την δημιουργία του σλαβικού μετώπου (Συμμαχία των σλαβικών λαών). Η Ρωσία ενθάρρυνε την δημιουργία του σλαβικού μετώπου Βουλγαρίας-Σερβίας, με σκοπό να εξασφαλίσει την έξοδο στην Μεσόγειο και να περιορίσει τις επεκτατικές βλέψεις της Αυστροουγγαρίας. Αντίστοιχα, η Μεγάλη Βρετανία αντιμετώπιζε ευμενώς τις επαφές Ελλάδας-Βουλγαρίας, προκειμένου να στερηθεί η Ρωσία το προνόμιο να είναι η μοναδική χώρα που λαμβάνει πρωτοβουλίες στην περιοχή.
(Βασιλείου Αναστασοπούλου, Ά Βαλκανικός Πόλεμος, Εκδόσεις Περισκόπιο 2009, σλ. 9)
   Όσον αφορά το μοίρασμα των εδαφών της Μακεδονίας υπήρχαν κάποιες επιπλοκές μεταξύ των χωρών. Η Σερβία υποστήριζε την διανομή των εδαφών, ενώ η Βουλγαρία την αυτονόμηση της Μακεδονίας. Η Ελλάδα του Βενιζέλου δεν μπορούσε να λάβει μέρος ενεργά στην διαπραγμάτευση, διότι εκρεμούσε το Κρητικό Ζήτημα. Πάνω σ΄αυτό, η Βουλγαρία, μιας που είχε την μεγαλύτερη δύναμη στα Βαλκάνια, η οποία της δώθηκε από την Ρωσία, ζητούσε εμφανώς από την Ελλάδα να θυσιάσει την Μακεδονία αποδεχόμενη την αυτονομία της, προκειμένου να μην αντιτεθεί στην κατάκτηση της Κρήτης.
   Απ' ό,τι φαίνεται, η αυτονόμηση της Μακεδονίας θα την οδηγούσε σε ένα πράγμα: Στην παράνομη και βίαιη προσάρτησή της στο Βουλγαρικό Κράτος, όπως ακριβώς έγινε και με την Ανατολική Ρωμυλία. Οι Βούλγαροι το γνώριζαν και αυτό επεδίωκαν. Σε περίπτωση, που η Μακεδονία γινόταν βουλγαρική, η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου θα ξαναζωντάνευε, οι Βούλγαροι θα γίνονταν η πρώτη δύναμη στα Βαλκάνια και οι Ρώσοι θα έβγαιναν στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο.

(Η συνέχεια εδώ : http://gnosis-dimitrius.blogspot.gr/2013/03/12.html
)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου