Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Ο Αφελληνισμός των Βλάχων από τους Ιταλούς και Ρουμάνους

Κεφάλαιο 4ο 

Οι Βλάχοι

Ανδρόγυνο Βλάχων
"Οι Έλληνες στην καταγωγή και στην συνείδηση, Βλάχοι (γνωστοί και ως Κουτσοβλάχοι και Αρωμούνοι, επίσης κατά περιοχές και ως Αρβανιτόβλαχοι, Καραγκούνοι, Φρασαριώτες κλπ) είναι δίγλωσσοι Έλληνες ποιμένες και κτηνοτρόφοι (Κ. Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Αιτωλοακαρνανίας), που παράλληλα προς τα ελληνικά μιλούν μια λατινογενή διάλεκτο, τα Βλάχικα ή Κουτσοβλάχικα ή Αρωμούνικα. Η γλωσσική τους συγγένεια (όχι εθνολογική!) με τους Ρουμάνους οφείλεται στο ότι τόσο τα Αρωμούνικα όσο και τα Ρουμάνικα ανάγονται σε κοινή γλωσσική πηγή, την Ανατολική ή Βαλκανική Λατινική [...] 

   Η ονομασία βλάχοι ανάγεται γλωσσικά στο όνομα γαλατικού φύλου Volcae - Βόλκε - (εκλατινισμένου από τις επιδρομές του σε ρωμαιοκρατούμενες περιοχές), που οι Γερμανοί ονόμαζαν Valah, χαρακτηρίζοντας μ' αυτό όλους τους λατινόφωνους υπήκοους του ρωμαϊκού κράτους. Από το γερμανικό Valah προήλθαν οι εθνικές ομάδες Ουαλλοί (Βρετανία), Βαλλόνοι (Βέλγιο), Γκωλουά (πβ. ντε Γκωλ) (Γαλλία) και Valah > Vlah > Βλάχος (Βυζάντιο).
" 

(Γ. Μπαμπινιώτης, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 1998, λήμμα Βλάχοι-Ουαλοί-Βαλλόνοι.  
Ή απλά : Ιστορία Γ' τάξης Λυκείου και Δ' Εσπερινού Λυκείου, Αθήνα 2009, Ιωάννη Κολιόπουλου, Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, Ευάνθη Χατζηβασιλείου, Θεόδωρου Νημά και Χάρις Σχολινάκη-Χελιώτη, σλ. 73)

   Υπάρχει, ωστόσο, και η εκδοχή ότι το όνομα ''Βλάχοι'' προέρχεται από το ''φυλάχος'' δηλαδή τον φύλακα. Γι' αυτό και έχουμε τους Μπουρτζό-βλαχους (burgus στα λατινικά = πύργος), δηλαδή οι φύλακες των πύργων ή Πυργοφύλακες.
   Με λίγα λόγια, οι Βλάχοι είναι ελληνικοί πληθυσμοί που, όταν εκλατινίστηκαν γλωσσικά στην περίοδο ακμής του Ρωμαϊκού κράτους, κράτησαν την γλώσσα τους μέχρι και σήμερα, πιθανόν επειδή ζούσαν απομονωμένοι σε ορεινές περιοχές όπως η Πίνδος και άλλα μέρη. Δεν είναι τυχαίο, το γεγονός ότι σήμερα οι Βλάχοι της Αλβανίας είναι συγκεντρωμένοι στην λωρίδα της Εγνατίας στην Αλβανία. Αυτό το γεγονός υποστηρίζει την εκδοχή του γλωσσικού εκλατινισμού των ντόπιων Ελλήνων.
 
Οι βλέψεις της Ιταλίας και οι Ρουμάνοι
   Αρχικά, όταν η Ιταλία άρχισε να αποκτά δύναμη, στράφηκε σε επεκτατικές βλέψεις. Ήθελε, απ' ό,τι φαίνεται να δημιουργήσει μια Ιταλική αυτοκρατορία. Ως εκ τούτου, έψαξε στα ερείπια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας για λατινόφωνους, τους οποίους θα μπορούσε να προσυλητίσει. Δεν μπορούσε, όμως να στραφεί στους Λατινόφωνους της Δύσης σπανία, Πορτογαλία, Γαλλία), γιατί ήταν πολύ δυνατότερες και πλέον αποικιοκρατικές. Γι' αυτό, γύρισε το βλέμμα της στην υποανάπτυκτη Ελλάδα και στους Βλάχους της.
   Κατά την διάρκεια, λοιπόν, του Μακεδονικού Αγώνα και το 1913 η Ιταλία χρησιμοποίησε τους Ρουμάνους, για να κάνουν το έργο της: Να αφελληνίσουν τους Λατινόφωνους. Με τεράστια υποστήριξη από την Ιταλία οι ελαχιστότατοι Ρουμάνοι της Μακεδονίας σε συνεργασία με διάφορα παπικά τάγματα (Ιησουϊτες, Καπουτσίνους, Λαζαριστές κ.λπ.) πρόδιδαν τα ελληνικά τάγματα στους Βουλγάρους και στους Τούρκους, όπως επίσης οι Ρουμάνοι συνεργάζονταν πάντα με τους Βουλγάρους, με σκοπό να επικρατήσουν οι Ρουμάνοι στην Μακεδονία. Συνεχίζουν και τρομοκρατούν με συμμορίες τους Έλληνες της Άνω Μακεδονίας προσπαθώντας να τους προσυλητίσουν. Η Ιταλία υποστήριζε κάθε τους πράξη, διότι θα μπορούσε να εμπλέκεται στα της Ελλάδας μέσω της Ρουμανίας. Δεν μπορούσε, βλέπετε, να υποστηρίξει ότι οι Ρωμαίοι αποίκησαν την Ελλάδα (και ότι δήθεν από εκεί προέκυψαν οι Βλάχοι), γιατί η Ιταλία κατά το ήμισυ ελληνοφωνούσε στους προχριστιανικούς χρόνους και δεν ήταν δυνατόν να έχει τόσο μεγάλους πληθυσμούς, ώστε να εποικίσει Ανατολή και Δυσή. Έτσι στράφηκε στους κοντινότερους λατινόφωνους, δηλαδή τους Ρουμάνους. Υποστηρίχθηκε, στη συνέχεια, από κάποιους ''ιστορικούς'' της Ιταλίας, ότι οι Βλάχοι είναι απόγονοι Ρουμανικών ποιμενικών φύλων, που κατέβηκαν στα νότια Βαλκάνια για να βρουν καλύτερες εκτάσεις για τα ζώα τους. Είναι φανερό ότι αυτή η ''ιστορική παρατήρηση'' είναι καθαρή προπαγάνδα. Είναι παράλογο, το να πιστέψουμε ότι Ρουμανικά φύλα εγκατέλειψαν τις απέραντες πεδιάδες τους στη Ρουμανία, για να εγκατασταθούν στα κακοτράχαλα βουνά της Ηπείρου και των Νότιων Βαλκανίων.

Οι Λατινόφωνοι στα Δυτικά Βαλκάνια
Η καταγωγή των Ρουμάνων και η προπαγάνδα τους
   Οι Ρουμάνοι προσπαθώντας να περάσουν την δική τους προπαγάνδα στους Λατινόφωνους Έλληνες, χρησιμοποίησαν ως πρόφαση το γεγονός ότι η Κουτσοβλαχική γλώσσα είναι σχεδόν ίδια με τα Ρουμάνικα, πράγμα το οποίο δεν ισχύει. Ότι δηλαδή αφού μιλούν την ''ίδια'' γλώσσα, πρέπει να είναι και συγγενικό φύλο των Ρουμάνων. Με διάφορα τεχνάσματα δημιούργησαν μια ιστορική θεωρία ότι ''οι Ρωμαίοι εκλατίνησαν ολόκληρη τη χερσόνησο των Βαλκανίων και γενικά το Βυζαντινό κράτος, το οποίο κατ' αυτούς πρέπει να θεωρείται Ρουμανικό. Οι εισβολές όμως των Σλάβων και των Τούρκων το διέσπασαν. Οι ρουμανικοί πληθυσμοί από το Βυζάντιο διασκορπίστηκαν και μερικοί συγκεντρώθηκαν στην Πίνδο'' (η ψευτο-ιστορία που προβάλανε). Έτσι ξοδέψανε άφθονο χρήμα που τους έδινε η Ιταλία, για να χτίσουν σχολεία και να εκρουμανίσουν τους Βλάχους των Βαλκανίων, αλλά ευτυχώς οι Έλληνες ήταν κατά βάση ενήμεροι για τους σκοπούς τους και τα ψέματά τους, οπότε αυτά τα σχολεία έκλεισαν από την έλλειψη μαθητών. Μόνο μερικά παρέμειναν ανοιχτά για μερικά χρόνια, όπως στα Άνω Πορόια Σερρών, όπου και αυτά έκλεισαν στην συχέχεια (το συγκεκριμένο λειτούργησε μέχρι το 1913). Επίσης, παρουσίαζαν στο διεθνή τύπο ότι κατοικούν στη Μακεδονία, στη Θράκη και στη Θεσσαλία 1 εκατομμύριο Κουτσόβλαχοι Ρουμάνοι, που, τάχα, αν δεν τους καταπίεζαν οι Έλληνες και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, να απαρνηθούν την καταγωγή τους, θα ήταν πολλοί περισσότεροι.
(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 54)
  
   Στην πραγματικότητα, όμως, οι Ρουμάνοι είναι απόγονοι εκλατινισμένων Δακών (Δάκες τους αποκαλούσαν οι Ρωμαίοι. Η ελληνική ονομασία εκείνου του λαού ήταν Γέτες), δηλαδή απόγονοι της αρχαίας φυλής που κατοικούσε στην περιοχή της Ρουμανίας και της Ρουμανίας. Συνεπώς, δεν είναι δυνατόν να έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες και κατ' επέκταση Λατινόφωνους Έλληνες.
 
Η περιοχή της Ρουμανίας στα Ρωμαϊκά χρόνια
''  Οι Ρουμάνοι, ως απόγονοι των Ρωμαίων Δακών, που μιλούσαν παρόμοια γλώσσα, θυμήθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία ότι οι κουτσόβλαχοι της Ελλάδος ''είναι ομοεθνείς τους''. Η Ρουμάνικη γλώσσα του Βουκουρεστίου με την Κουτσοβλάχικη διαφέρουν κατά πολλές παρασάγγες. Όταν ο βλαχόφωνος Παπαθεοδώρου από το Μοναστήρι επισκέφθηκε τον υπουργό παιδείας της Ρουμανίας στο Βουκουρέστι και του μίλησε στα Κουτσοβλάχικα, δεν έγινε αντιληπτός. Χρειάστηκε διερμηνέας για να συνεννοηθούν.''
(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 53-54)

Ο ρόλος των Τούρκων στην ρουμανική προπαγάνδα 
   Οι Τούρκοι εκ προμελέτης αναγνώρισαν με ιραδιέ το 1903 τις αυθύπαρκτες εθνότητες Βουλγάρων, Ρουμάνων και Σέρβων στη Μακεδονία. Σκοπός της ήταν να διχάσει το πληθυσμό της και να ενσπείρει έχθρα κατά του Ελληνισμού και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η στενή συνεργασία Τούρκων, Βουλγάρων, Ρουμάνων και Σέρβων κατά των Ελλήνων απέβλεπε να μειώσει με κάθε τρόπο τον ελληνικό πληθυσμό για να μην θεωρείται η Μακεδονία του λοιπού ελληνική. Η Σερβία και η Ρουμανία επεδίωξαν να αλλοιώσουν την εθνική συνείδηση των αφοσιωμένων από τη Βυζαντινή εποχή Ελληνισμό βλαχόφωνων Μακεδόνων, για να τους παρουσιάσουν στη κοινή γνώμη ως δικούς τους. 
   Η κυβέρνηση της Τουρκίας βοήθησε την προπαγάνδα των Ρουμάνων στην Ελλάδα. Οι Ρουμάνοι αποθρασύνθηκαν από την τούρκικη εύνοια τόσο πολύ, που δολοφόνησαν και το Μητροπολίτη Καστοριάς Φώτιο.
(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 53-54)

Η δράση των Ρουμάνων στην Μακεδονία και η αντίδραση των Βλάχων
   Οι Ρουμάνοι, λαμβάνουν δράση πλεόν συγκροτώντας αντάρτικες συμμορίες στην περιοχή της Γευγελής και καταπιέζοντας του Ελληνόβλαχους να δεχθούν ότι είναι Ρουμάνοι. Η, δε, ρουμανική βουλή διέθεσε το 1903 εξακόσιες χιλιάδες φράγκα για τη προπαγάνδα στη Μακεδονία. Μίσθωναν οδηγούς και καταδότες για την καταδίωξη των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων.(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, Σέρρες 2012, σλ. 54-55) 

   Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρω ως πηγή ένα κομμάτι από το έργο της Πηνελόπης Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, όπου μεταξύ άλλων πληροφοριών γίνεται αναφορά και για τις ρουμανικές προδοσίες στους Τούρκους:

"Οι αγροτικοί πληθυσμοί είχαν αποκάμει απο το ελληνοβουλγαρικό αλληλοφάγωμα, τις ρουμούνικες προδοσίες, τη σέρβικη προπαγάνδα, τις τούρκικες πιέσεις. Δε βαστούσαν πια. Δήλωναν πως ήταν Γύφτοι, πως ούτε Έλληνες ούτε Βούλγαροι δεν ήθελαν πια να λέγονται, ούτε στα σχολεία πια δεν έστελναν τα παιδιά τους, μη χρωματιστούν και πέσουν στην εκδίκηση της αντίθετης παρατάξεως."
(Πηνελόπης Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, Αθήναι 1937, σλ. 466)

Όλες οι ενέργειές τους απέβησαν μάταιες. Οι Ελληνόβλαχοι δεν επηρεάζονται από αυτές. Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα από τις επιστολές, τις οποίες στέλνανε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να δηλώσουν την δυαρέσκειά τους απέναντι στις πράξεις των Ρουμάνων:

   ''... Εμείς οι Κουτσόβλαχοι για μυριοστή φορά επαναλαμβάνουμε ότι είμαστε γνήσιοι Έλληνες... Κανένας πλούτος, ούτε καμία δύναμη θα μας αποσπάσει ποτέ ούτε από την Εκκλησία του Χριστού, που μας έθρεψε πνευματικά, ούτε απ' το ένδοξο ελληνικό Γένος, για το οποίο εργαστήκαμε και θα εργαστούμε, με τον ίδιο ιερό ζήλο κι αυταπάρνηση, που διακρίνει όλα τα σκορπισμένα τέκνα του...
   Μπορούν ν' αρπάζουν τις περιουσίες μας, ιερά μας, τη ζωή μας. Ένα μόνο δεν μπορούν να μας αφαιρέσουν, την ελληνική ψυχή μας... Ας μη κοπιάζουν, λοιπόν, άδικα. Γιατί εμείς οι Κουτσόβλαχοι μένουμε αμετακίνητοι στην πίστη και στον εθνισμό των πατέρων μας, δεν πρόκειται δε ποτέ να σκύψουμε το κεφάλι...''.
   Οι Κουτσόβλαχοι, κάτοικοι Μοναστηρίου
   5 Ιουνίου 1907
    (Ακολουθούν 1425 υπογραφές)  
&

   ''...Και η δική μας κοινότητα... θεωρεί ιερό καθήκον της να ενώσει μαζί με των άλλων αδελφων μας και τις δικές της διαμαρτυρίες... Δεν αποτελούμε χωριστή ομάδα απ' το ελληνικό γένος. Είμαστε αναπόσπαστα μέλη του και λεγόμαστε Βλάχοι, όπως όλοι οι ορεινοί κάτοικοι της ελληνικής χώρας, είτε την ελληνική, ή την κουτσοβλαχική, ή άλλη γλώσσα μιλάνε...
   Τέλος οι πόθοι μας, τα αισθήματά μας, όλα είναι συνταυτισμένα, αιώνες τώρα, με των ελληνόφωνων αδελφών μα... Από τα βάθη της καρδιάς μας μια φωνή ξεπηδάει: Εμείς οι Κουτσόβλαχοι πάντα ήμαστε και θα είμαστε Έλληνες... Αυτό το ορκιζόμαστε και το διακυρρήτουμε μπροστά στο Θεό και στους ανθρώπους''.
   Οι Κουτσόβλαχοι Μεγαρόβου 
   12 Ιουνίου 1907
(Ακολουθούν οι υπογραφές του κλήρου και 102 οικογενειών)

(Αξέχαστες Πατρίδες, Τεύχος Α', Εκδόσεις Ζωής του Παιδιού, Αθήναι 1980, σλ. 124-125)

Ο Εκρουμανισμός των Ελληνων μέσω της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913) 
   Η Ρουμανία προχώρησε στον εκρουμανισμό των Λατινόφωνων Ελλήνων το 1913 στο τέλος του 2ου Βαλκανικού Πολέμου. Συγκεκριμένα, με την συνθήκη του Βουκουρεστίου παραχωρούνταν (άκουσον, άκουσον!) εκπαιδευτικά και θρησκευτικά προνόμια στους Βλάχους της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Κι αυτός που συμφώνησε με κάτι τέτοιο, δεν ήταν άλλος από τον Ξενόδουλο και Εβραίο Μπένυ Σελόν ή Ελευθέριο Βενιζέλο.

" Στην επιστολή του προς τον Ρουμάνο ομόλογό του, με ημερομηνία 5 Αυγούστου 1913, ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε ότι η Ελλάδα συμφωνούσε να παράσχει αυτονομία στα σχολεία και τις εκκλησίες των Βλάχων της Ηπείρου και της Μακεδονίας και να επιτρέψει τη σύσταση επισκοπής των Βλάχων, να δώσει δε τη δυνατότητα στη ρουμανική κυβέρνηση να επιχορηγεί αυτά τα εκπαιδευτικά και εκκλησιαστικά ιδρύματα, υπο την επίβεψη φυσικά της ελληνικής κυβέρνησης. Ήταν μια ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ της Ελλάδας που κρίθηκε απαραίτητη, προκειμένου να εξασφαλιστεί την υποστήριξη της Ρουμανίας στο ζήτημα της Καβάλας, αλλά η οποία προκάλεσε αργότερα προβλήματα στις ελληνορουμανικές σχέσεις."
(Ιστορία Γ' τάξης Λυκείου και Δ' Εσπερινού Λυκείου, Αθήνα 2009 , Ιωάννη Κολιόπουλου, Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, Ευάνθη Χατζηβασιλείου, Θεόδωρου Νημά και Χάρις Σχολινάκη-Χελιώτη, Σελ. 73)

Είναι προφανές πως, αν μια τέτοια μεγάλη πράξη έπαιρνε σάρκα και οστά, η Ελλάδα θα είχε συντόμως διχοτομηθεί.


Το Πριγκηπάτο της Πίνδου και οι Δυνάμεις του Άξονα 
   Οι Δυνάμεις κατοχής της Ελλάδας, επιθυμώντας την διχοτόμηση της, έβαλαν μπροστά την δημιουργία του Πριγκιπάτο της Πίνδου. Όπως ακριβώς προσπαθούσε η Ιταλία κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας να αφελληνίσει τους Βλάχους με την βοήθεια διάφορων δυτικών και των Ρουμάνων, το ίδιο έκανε και τώρα. Αυτήν την φορά όμως υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι είναι τα κατάλοιπα της Πέμπτης Ρωμαϊκής Λεγεώνας, που παντρεύτηκαν της ντόπιες γυναίκες και εγκαταστάθηκαν στην Πίνδο και σε μέρη της υπόλοιπης Ελλάδας. Εν μέρει, κάτι τέτοιο ισχύει, αλλά όχι για την περιοχή της Ελλάδας.
Όντως, στην Σερβία υπάρχουν κάποιοι λατινόφωνοι, οι οποίοι είναι τα κατάλοιπα της Πέμπτης Ρωμαϊκής Λεγεώνας. Συγκεκριμένα, αυτοαποκαλούνται Τσιντσάροι όπου η λέξη ''τσίντσι'' στα βλάχικα, προέρχεται από το λατινικό ''quinque'' που σημαίνει πέντε και κατ' επέκταση ''quinquarius'', που είναι ο λεγεωνάριος της πέμπτης Ρωμαϊκής λεγεώνας.
   Περαιτέρω, το Πριγκιπάτο της Πίνδου ήταν ένα κράτος-μαριονέτα που δημιουργήθηκε από την φασιστική Ιταλία και την Βουλγαρία κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας, την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη δημιουργία του κράτους αυτού έπαιξε ρόλο ο Αλκιβιάδης Διαμαντής,Βλάχος που καταγόταν από τη Σαμαρίνα και ζούσε στη Ρουμανία.Η έννοια της αυτόνομης Πίνδου αρχικά προωθήθηκε από τη Ρουμανία το 1860. Σας παραθέτω, λοιπόν, το ακριβές απόσπασμα από το βιβλίο της Ελένης Αμπατζή, Οι Βλάχοι της Ελλάδας και η Παρεξηγημένη Ιστορία τους, άπ' όπου και έκανα το παραπάνω μέρος της περίληψης. Ωστόσο θεώρησα σωστό να σας δείξω ακριβώς το σημείο στο βιβλίο, όπου γίνεται αναφορά για το Πριγκηπάτο της Πίνδου, γιατί δεν μπόρεσα να βρω πουθενά αλλού μια έγκυρη πηγή σχετικά με αυτό το θέμα. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η παρακάτω πληροφορία είναι σχετικά δυσεύρετη:

  
Από τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες στο Φασισμό

«Το καθήκον μας επιβάλλει, ως απόγονοι των Αρχαίων Ρωμαϊκών Λεγεώνων και των πέραν του Δουνάβεως ελευθέρων αδελφών μας να αγωνισθώμεν παρά το πλευρόν της Ιταλίας και Γερμανίας.»
 

   Θα νόμιζε κανείς πως οι ρωμαϊκές λεγεώνες είχαν διαλυθεί αιώνες πριν, αλλά το όνομα αυτό συνέχισε  να κυνηγάει τους Βλάχους.  Στη δεκαετία του ’30 λεγεωνάριοι (Legionari) αποκαλούνταν οι φασιστές στην Ευρώπη όπως και στη Ρουμανία.  Πολλοί Βλάχοι του Cadrilatér έγιναν μέλη της ακροδεξιών εθνικιστικών οργανώσεων, όπως οι Σιδηροί Φρουροί, οι οποίοι δημιούργησαν πολιτικές αναταραχές και πογκρόμ στην Ρουμανία.  Ο πρωθυπουργός της Ρουμανίας Ion Duca, αρχηγός του Εθνικού Απελευθερωτικού Κόμματος, κήρυξε την οργάνωση των Σιδηρών Φρουρών παράνομη και συνέλαβε κάποια μέλη της. Στις 31 Δεκεμβρίου 1933 οι Ion Caranica, Doru Belimace και Nicolae Constantinescu (οι δύο πρώτοι Βλάχοι) τον δολοφόνησαν καθώς κατέβαινε από τραίνο.
   Η διάθεση των διαφόρων κρατών να αποδίνουν στους λατινόφωνους όποια στοιχεία τους ήταν βολικά δεν τελείωσε με το Cadrilatér.  Ο επόμενος μνηστήρας ήταν η Ιταλία, που το 1917 είχε καταλάβει για λίγο την Ηπειρο και κήρυξε το «Πριγκηπάτο της Πίνδου», αποκαλώντας και αυτή τους Βλάχους «χαμένους αδελφούς.»  Η πράξη αυτή επαναλήφθηκε το 1942. Ο Αλκιβιάδης Διαμαντής, που κατάγονταν από τη Σαμαρίνα και ζούσε στην Ρουμανία, εμφανίστηκε ως «πρίγκηπας της Πίνδου». Συνοδευόμενος από Ιταλούς στρατιώτες διακήρυττε σε καιρό λιμού οτι η Ρουμανία επρόκειτο να στείλει ένα εκατομμύριο οκάδες σιτάρι για διανομή μόνο στους Βλάχους.  Αν και το σιτάρι δεν έρχονταν, οι χωροφύλακες έκαναν κατάσχεση στο σιτάρι που αγόραζαν για τα σπίτια τους οι Βλάχοι, προξενώντας δριμύτατες κατηγορίες ότι η Ελλάδα προσπαθούσε να εξοντώσει τους Βλάχους.  Ακολούθησαν διάφορα επεισόδια, κάποιοι Βλάχοι εκτοπίστηκαν σε νησιά, άλλοι κακοπάθησαν.  Ο κατοχικός πρωθυπουργός στρατηγός Γ. Τσολάκογλου αντέδρασε και εξέδωσε απόρρητη διαταγή να συμπεριφέρονται καλύτερα οι τοπικές αρχές στους Βλάχους.  Η διωγμοί και νέες ταλαιπωρίες των Βλάχων απασχόλησαν την βλάχικη κοινότητα στη Ρουμανία και δημιουργούσαν μεγαλύτερες πολιτικές πιέσεις εκεί.
   Ο Διαμαντής επίσης ίδρυσε στη Λάρισσα την «Ρωμαϊκή Λεγεώνα» το 1942, στην οποία προσχώρησαν ακόμα και μερικά στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος.  Προσπάθησε να προσεταιριστεί Βλάχους προεστούς της Λάρισσας, και όσοι αντιστάθηκαν στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Ιταλία.  Οι ‘λεγεωνάριοι’ κυρίως στράφηκαν εναντίον των Βλάχων που αντιστάθηκαν στους σκοπούς τους και βασάνιζαν, φυλάκιζαν, ή λήστευαν αυτούς που οργάνωσαν την εθνική αντίσταση εναντίον των κατακτητών.  Μετά το τέλος του πολέμου, αρκετοί ‘λεγεωνάριοι’ καταδικάστηκαν ως εγκληματίες και δοσίλογοι.  Κάποιοι κατέφυγαν στη Ρουμανία για να γλυτώσουν, όπου το κομμουνιστικό καθεστώς τους συνέλαβε.  Τα σύνορα της Ρουμανίας έκλεισαν, και πολλοί δεν ξαναφάνηκαν στην Ελλάδα. Τα ρουμανίζοντα ιδρύματα της Θεσσαλονίκης και Βέροιας, που συνεργούσαν υπέρ των κατακτητών, διαλύθηκαν οριστικά το 1944-45.

   Η μεγάλη πλειοψηφία των Βλάχων που συμπαραστάθηκαν στην Ελλάδα δεν είχε καλύτερη τύχη. Αμέτρητοι σκοτώθηκαν το 1940-41 πολεμώντας εναντίον των Γερμανών και Ιταλών εισβολέων, και πολλές Βλάχες βοήθησαν στις μάχες της Πίνδου.  Οι Βλάχοι αποτέλεσαν βασικά στελέχη στην αντίσταση κατά των Γερμανών. Λόγω της αντίστασης των στους εισβολείς, τα περισσότερα βλαχοχώρια της Πίνδου πυρπολήθηκαν από τους Γερμανούς το 1943-44, και οι κάτοικοι αποδεκατίστηκαν με μαζικές εκτελέσεις.
(Απόσπασμα από το βιβλίο της Ελένας Αμπατζή, Οι Βλάχοι της Ελλάδας και η Παρεξηγημένη Ιστορία τους)

Βιβλιογραφία:
  • Γ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 1998, λήμμα Βλάχοι-Ουαλοί-Βαλλόνοι.
  •  Αμπατζή Ελένη, Οι Βλάχοι της Ελλάδας και η Παρεξηγημένη Ιστορία τους,
    Εκπαιδευτική ψυχολόγος, στέλεχος της World Bank, ΗΠΑ
  • Ιωάννη Κολιόπουλου, Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, Ευάνθη Χατζηβασιλείου, Θεόδωρου Νημά και Χάρις Σχολινάκη-Χελιώτη , Ιστορία Γ' τάξης Λυκείου και Δ' Εσπερινού Λυκείου, Αθήνα 2009
  • Αξέχαστες Πατρίδες, Τεύχος Α', Εκδόσεις Ζωής του Παιδιού, Αθήναι 1980
  • Πηνελόπης Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, Αθήναι 1937
  • Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, Σέρρες 2012
  • Περιοδικό ''Δαυλός'', Φεβρουάριος 1993
  •  http://el.wikipedia.org/wiki/Αρμανοί

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου