Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Το ελληνικό πετρέλαιο ως κύρια αιτία της τραγωδίας της Κύπρου

   Σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαίων πηγών, η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο Ιόνιο και γενικώς τη Δυτική Ελλάδα είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Επιπλέον, είναι γνωστό ότι οι γαρίδες συχνά αφθονούν οπουδήποτε βρίσκονται πετρελαιοπηγές υποθαλάσσιες (στον Αμβρακικό π.χ.). Είναι παράδοξο, κατά συνέπεια, το ότι έρευνα σοβαρή για εκμετάλλευση ελληνικών κοιτασμάτων έγινε μόνο κατά τη διάρκεια του καθεστώτος της 21ης Απριλίου: ούτε πριν ούτε μετά. Παράδοξο επίσης παραμένει το ότι η σχετική προσπάθεια έγινε όχι στη Δυτική Ελλάδα αλλά στην περιοχή της Θάσου. Και έτσι όμως κάποια προσπάθεια καταβλήθηκε...
   Τον Φεβρουάριο του 1974, η επιχείρηση άντλησης ελληνικών πετρελαίων είχε κορυφωθεί. Η παραγωγή στην περιοχή της Θάσου είχε φτάσει τα 3.000 βαρέλια ημερησίως (αν και το πετρέλαιο που εκεί έβγαινε είχε μεγάλη περιεκτικότητα θείου, που καθιστούσε αναγκαία μεγάλη διαδικασία διύλισής του). Υπολογιζόταν, πάντως, ότι η ημερήσια παραγωγή μπορούσε να φτάσει τα 50.000 βαρέλια καθώς και ότι το πετρέλαιο θα οπωσδήποτε διυλίσιμο. Είχε θεωρηθεί παράλληλα ότι η ετήσια πετρελαϊκή παραγωγή θα μπορούσε να φτάσει τους 5.000.000 τόνους και αυτό σε χρονικό βάθος 20-25 ετών. Αξίζει τέλος να επισημανθεί το ότι την εποχή εκείνη η Ελλάδα έκανε εισαγωγή 8.000.000 τόνων αργού πετρελαίου κάθε χρόνο. Ενδιαφέρον για τα ελληνικά πετρέλαια στο Αιγαίο είχαν εκδηλώσει οι εταιρείες Oceanic και BP.
   Το θέμα όμως ήτανε ότι, παράλληλα, πλούσια κοιτάσματα ορυκτών είχανε τότε εντοπιστεί στη μεταξύ των μικρασιατικών ακτών και ελληνικών νησιών του Αιγαίου πελάγους υποθαλάσσια ζώνη, κοντά στις ανατολικές ακτές της Σάμου π.χ. Και φυσικά, αυτό είχε δημιουργήσει πρόβλημα στις ελληνικές σχέσεις που κατα πολύ ξεπερνούσε το Κυπριακό. Το ζήτημα, πράγματι, ήταν εκείνο της υφαλοκρηπίδας. Έχουνε τα νησιά υφαλοκρηπίδα; Και το πρόβλημα οπωσδήποτε μεγάλωνε, λόγω του ότι τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τουλάχιστον γεωλογικώς θεωρούνται προέκταση της μικρασιατικής ενδοχώρας.
   Έτσι, από το 1969 ήδη, ο τουρκικός τύπος άρχισε να κάνει λόγο για ελευθερία κινήσεων του Ναυτικού της χώρας του: Οι Τούρκοι δεν μπορούν να «ζητούν την άδεια των Ελλήνων» προκειμένου να «πλύνουνε τα πόδια τους στο Αιγαίο». Την άνοιξε του 1974 η κατάσταση οξύνθηκε σε βαθμό επικίνδυνο. Στις 8 Μαΐου πράγματι, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Α. Ανδρουτσόπουλος, επίσημα δήλωσε πως ο Ελληνικός Λαός, χωρίς να πτοηθεί από απειλές, έμελλε να υπερασπιστεί τα «νόμιμα και κυριαρχικά του δικαιώματα». Ακριβώς την επομένη, 9η Μαΐου, απάντησε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών. Η χώρα του, εξήγησε, ποτέ δεν θα επέτρεπε να μετατραπεί το Αιγαίο σε ελληνική θάλασσα ή λίμνη και έμελλε, συνακολούθως, να αποκρούσει οποιαδήποτε ελληνική απόπειρα σφετερισμού των εκεί τουρκικών δικαιωμάτων. Αμέσως μετά η Ελλάδα άρχισε σιωπηρά να ετοιμάζεται για πόλεμο, ενώ στα φανερά καταγγέλονταν οι παραβιάσεις του ελληνικού θαλάσσιου και εναέριου χώρου από τα τουρκικά αεροσκάφη. Όλα αυτά έδειχναν πως η σύρραξη δεν ήτανε πια μακριά, δεδομένου ότι και η Τουρκία -εμφανώς αυτή- άρχισε εκείνη την εποχή, να ετοιμάζεται για πόλεμο.
   Η ζωή όμως τόσο των ανθρώπων όσο και των λαών είναι γεμάτη εκπλήξεις. Η ανάφλεξη τελικώς δεν έγινε στο Αιγαίο, αλλά στην Κύπρο.

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Μιχαλόπουλου, ''Η εξωτερική πολτική της 21ης Απριλίου'' Εκδόσεις ''Ελεύθερος Κόσμος'', Σελίδες 57-58

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου