Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Η Συνεργασία των Σοβιετικών & Κεμαλιστών και η Ταφόπλακα Πόντου και των Αρμενίων

Η Ελλάδα μετά την Συνθήκη των Σεβρών
Του Δημητρίου Ξ. Μαυρίδη

   Βρισκόμαστε στο 1920, όπου υπογράφεται η συνθήκη των Σεβρών και η Ελλάδα αποκτά, έπειτα από πολλούς αγώνες, το μεγαλύτερο μέρος των σκλαβωμένων της εδαφών. Η Ανατολική Θράκη (πλην της Κωνσταντινούπολης), όπου ο Ελληνισμός ήτο ακραιφνής και αποτελούσε την πλειοψηφία, και η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης, όπου ο Ελληνισμός ήταν επίσης έντονος, γίνονται κομμάτια του ελληνικού κράτους. Την συνθήκη αυτήν είχε δεχθεί ο Σουλτάνος Μεχμέτ Βαχιδεδίν ο 6ος, ο οποίος είχε την εξουσία μόνο ''στα χαρτιά'' και σιγά - σιγά έχανε την αυτοκρατορία του. Αντιθέτως, ο Τούρκος (κατ' άλλους Κρυπτοεβραΐος) Στρατηγός Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος είχε ήδη επαναστατήσει από το 1919 κατά του Σουλτάνου με μια ομάδα Τούρκων Αξιωματικών, δεν δεχόταν την συνθήκη των Σεβρών. Καλεί, λοιπόν, όλους τους Τούρκους να αγωνιστούν κατά των «εισβολέων» Ελλήνων, όπως και έγινε. Τότε οι Έλληνες, μέτα από απόφαση του Βενιζέλου, αρχίζουν να προχωρούν στην ενδοχώρα, δεχόμενοι τις επιθέσεις των Τούρκων Κεμαλιστών ως πρόκληση. 
   Έπειτα από λίγο καιρό, η νέα πλέον Σοβιετική Κυβέρνηση «μυρίζεται» κέρδη, έλεγχο της θαλάσσης του Ευξείνου Πόντου και της Μεσογείου, πλούτο κ. ά. και έτσι αποφασίζει να βοηθήσει τους Τούρκους. Βάζει, τότε, η Σοβιετική ηγεσία σε εφαρμογή το σχέδιο της: Το σαμποτάρισμα των Ελλήνων στρατιωτών του Μικρασιατικού Μετώπου. Προχωρεί και υπογράφει σύμφωνο με τον Κεμάλ Ατατούρκ τον Απρίλιο του 1920, το οποίο δύο μήνες μετά εξελίσσεται σε στρατιωτική Συμμαχία. 
   Αρχικά, προσπαθεί να σαμποτάρει τους Έλληνες «εκ των έσω» χρησιμοποιώντας το Ρωσόδουλο ΚΚΕ ως όργανο, για να φέρει αναρχία στα ελληνικά στρατεύματα του Μικρασιατικού Μετώπου, έτσι ώστε να διαλυθούν εύκολα από τις δυνάμεις των Τούρκων. Και όντως, οι συνεχείς προκυρρήξεις του ΚΚΕ, ότι ο αγώνας στην Μικρά Ασία είναι «Αρπαχτικός», «Ιμπεριαλιστικός», «ταξικός», «άδικος» και ότι με αυτόν τον τρόπο «θα υποδουλώσουμε τους Τούρκους» και θα «στηρίξουμε την Μεγάλη Ιδέα στις πλάτες του Τουρκικού Λαού» κ. ά. προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στο Μικρασιατικό Μέτωπο. Δεν ήταν, άλλωστε, λίγοι αυτοί που άκουσαν τους κομμουνιστές και λιποτάκτησαν.
Το Ποντοαρμενικό Κράτος (στα ανατολικά - γαλάζιο)
   Η δεύτερη πράξη τους αφορούσε όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά και τους Αρμενίους. Την 16η Μαρτίου 1921 υπογράφεται μεταξύ αντιπροσώπων του Κεμάλ και του Υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετικής ένωσης μια κανονική Πολιτική και Στρατιωτική Συνεργασία μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Κεμαλικής Τουρκίας. Αφού είχε περάσει λίγος καιρός, και οι Ρώσοι και οι Ιταλοί (με συνθήκη του Μαρτίου 1921), είχαν γεμίσει στην κυριολεξία τις αποθήκες των Τούρκων με πολεμικό υλικό, αποφασίζει ο Κεμάλ με την βοήθεια των Ρώσων να επιτεθεί εναντίον των Αρμενίων (για άλλη μια φορά μετά την γενοκτονία τους το 1916) και των Ποντίων. Οι Τούρκοι από τον Νότο και οι Ρώσοι από τον Βορρά ισοπεδώνουν το Ποντοαρμενικό Κράτος. Εικόνες φρίκης επικρατούσαν παντού σε όλη την περιοχή. Στην συνέχεια, οι Ρώσοι έδωσαν ως δώρο τις περιουσίες των Αρμενίων στον Κεμάλ, για να έχει χρήματα να σφάξει έπειτα τους Έλληνες.
   Ακολούθησε η Συνθήκη της Άγκυρας υπογραφόμενη τον Οκτώμβριο του 1921 από τους Γάλλους, με την οποία η Γαλλία παραχωρούσε άφθονο πολεμικό υλικό στους Τούρκους, το οποίο χρησιμοποίησαν για τον ξεριζωμό 3000 χρόνων ιστορίας με αποκορύφωμα την Καταστροφή της Σμύρνης.  
   Οι λόγοι που οι Γάλλοι και οι Ιταλοί συμμάχησαν με τους Τούρκους ποικίλουν. Άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος πήρε την Εξουσία στην Ελλάδα, οι δυνάμεις της Αντάντ δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν έναν παλιό πολέμιό τους, μιας που ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος υποστήριζε πάντα τους Γερμανούς. Άλλοι λένε ότι βοήθησαν τους Τούρκους, γιατί η Συνθήκη των Σεβρών όριζε να μην προχωρήσουν πέραν των ορίων της ευρύτερης ζώνης της Σμύνρης και μιας που το έκαναν και προκάλεσαν σύγχηση με την Τουρκία, έπρεπε να πληρώσουν το τίμημα. Εγώ, όμως, μεταξύ άλλων ιστορικών πιστεύω ότι όλοι φοβούνταν μια Ελλάδα μεγάλη και δυνατή. Μια πραγματική Ελλάδα και όχι αυτό το ψευτορωμαΐικο. Γιατί αν η Ελλάδα ήταν μεγάλη, θα τους υποδούλωνε για άλλη μια φορά πολιτισμικά και θα τους εκμηδένιζε, όπως έκανε πολλάκις στο παρελθόν χωρίς να ορέγεται ούτε τα εδάφη τους ούτε τίποτα, απλά προοδεύοντας. Αν ήταν μεγάλη και δυνατή, δεν θα μπορούσαν να μας απειλούν και να επιβουλεύονται την γη των προγόνων μας. Προτίμησαν, λοιπόν, να έχουν μια μισοπεθαμένη Τουρκία, για να μπορούν να ελέγχουν την Μ. Ασία και την τριγύρω περιοχή.

Πηγές:
1. Η κατά της Μακεδονίας Συνομωσία, Εκδόσεις «Ωρίας», Θεσσαλονίκη 2002
2. Κωνσταντίνος ΙΒ' - Βασιλεύς των Ελλήνων, Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Εκδόσεις Ελεύθερος Κόσμος, Αθήνα Φεβρουάριος 2013
3. Νεότερη και σύγχρονη Ιστορία Γ' Γυμνασίου, Ευαγγελίας Λούβη - Δημήτριου Χρ. Ξιφαρά, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2010
4. Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Κωνσταντίνου Πλεύρη, «Εκδόσεις Ήλεκτρον», Αθήνα 2010 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου