Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας και η έξοδος από την κρίση

του Δημητρίου Ξ. Μαυρίδη

   Πολλά ακούγονται, είτε από άσχετους είτε από ειδήμονες για την διαχείριση των κοιτασμάτων της κουρασμένης μας πατρίδας με κυρίαρχη την γνώμη πως αυτή η εκμετάλλευση θα μας οδηγήσει αναμφισβήτητα εκτός κρίσης και πιθανόν να «τρώμε με χρυσά κουτάλια» μετά από την επιτυχή εξόρυξή τους. Όντως, υπάρχουν πολλά στοιχεία που επιβεβαιώνουν, ότι ο ορυκτός πλούτος της χώρας μας ξεπερνά κατά μεγάλο ποσοστό το χρέος μας στους νόμιμους τοκογλύφους της Ευρώπης, κι αν ο χαρακτηρισμός σας φαίνεται βαρύς και απρεπής, υπολογίστε τότε κατά πόσο θα πολλαπλασιαστούν οι «οφειλές» μας σε αυτούς (τώρα από που κι ωσπού τους «οφείλουμε», ο Θεός και η ψυχή τους) στα επόμενα χρόνια και συγκρίνετέ τες με τα τοκογλυφικά δάνεια. Το κοινά αποδεκτό, πάντως, είναι ότι αυτή η κίνηση θα ενδυναμώσει την οικονομία της Ελλάδας, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας κλπ. Αλήθεια, είναι άραγε τόσο ωραίο όσο ακούγεται;
     Από μεριάς μου, παρατηρώ ότι σαν λαός δεν αλλάξαμε καθόλου από τις προηγούμενες δεκαετίες ακόμη και τους προηγούμενους αιώνες. Αν και δεν γνωρίζω ακριβώς με ποιά φυλή αναμιχθήκαμε και κληρονομήσαμε αυτό το βασικό χαρακτηριστικό, που μας έφτασε στην εσχάτην πενίαν του σήμερα, έχω μία στο μυαλό μου: Την φυλή του ραγιά! Αυτή η φυλή ήταν ένα πράμα σαν τους Δωριείς από άποψη της πρώτης εγκατάστασης τους: Εξαπλώθηκαν ταχύτατα και διέλυσαν ό,τι είχε να κάνει με τον πολιτισμό, γυρνώντας την Ελλάδα πολύ πίσω. Βέβαια, εν τέλει (για να μην αδικούμε και τους απόγονους των Δωριέων) οι Δωριείς και οι απόγονοί τους (Κρήτες, Μακεδόνες, Ηπειρώτες κλπ) συνέβαλαν αποφασιστικά στην διατήρηση της ελληνικότητας πολλών περιοχών που χάρην σε αυτούς βρίσκονται σήμερα στο ελληνικό κράτος. Αντιθέτως, η φυλή του Ραγιά πέρασε στον Ελληνικό λαό μονάχα ένα χαρακτηριστικό και αυτό δεν είναι άλλο από την «νοοτροπία της επιδρομής» -κοινώς ό,τι αρπάξει ο κώλος μας-. Αυτό δεν συμβαίνει τόσα χρόνια; Κοιτάξτε στο δημόσιο. Όλοι θέλαμε μια θεσούλα στο δημόσιο με έναν σταθερό και αρκετά ικανοποιητικό μισθό, με τις άδειές μας, τα ταξίδια μας και όσον αφορά τις δικές μας υποχρεώσεις απέναντι σε αυτό, τότε το παίζαμε Γάλλοι επικαλούμενοι το σύνταγμά τους για 35 ώρες εργασίας την εβδομάδα κ.ο.κ.. Και τώρα που το Δημόσιο δεν έχει κάτι να μας προσφέρει, όλοι αρχίσαμε να παριστάνουμε τους μετανοιωμένους που μετοικήσαμε στις πόλεις, ψάχνοντας την καλλιέργεια που θα μας κάνει πλούσιους. Ουκ ολίγες φορές όταν άκουγα για νέες καλλιέργειες από διάφορους γνωστούς κυρίως από τα αστικά κέντρα, τους έβλεπα να βγάζουνε δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο μυαλό τους και ακόμα να μην ξεχωρίζουν την τσάπα από το φτυάρι. Θα το δείτε, όπως διαλύσαμε το δημόσιο σαν νέοι Δωριείς, έτσι θα διαλύσουμε οποιοδήποτε επάγγελμα, στο οποίο θα κινηθούμε μαζικά και με την νοοτροπία της επιδρομής. 
   Δεν πειστήκατε ακόμα; Ας πιάσουμε ένα άλλο θέμα που δεν αφορά την κοινωνία των πόλεων, αλλά την αγροτική τάξη. Δώθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπέρμετρα ποσά, που με την σωστή διαχείριση από τους αγρότες, θα απέδιδαν πολλά έσοδα στα ταμεία του κράτους αλλά πρωτίστως στους ίδιους τους, θυμίζοντας σε όλους πως ο πρωτογενής τομέας είναι το ισχυρό χαρτή της Ελληνικής οικονομίας από τους προηγούμενους αιώνες κιόλας. Τί συνέβη όμως; Η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών άρπαξε κυριολεκτικά τα χρήματα αυτά και έβλεπε ο καθένας καθημερινά πλέον τον Γιώργη, τον Μήτρο και τον Παναγή να κυκλοφορούν με τις BMW και τις Mercendes και να έχουν το χωράφι και τα ζώα γραμμένα στα παλιά τους τα παπούτσια. Τρανό παράδειγμα αποτελεί ένα φαινομενικά αγροτικό μεν μεγαλοαστικό δε χωριό στην Βοιωτία με τα πλαστά τιμολόγια και τα πανάκριβα αυτοκίνητα, που είχαν σχεδόν όλοι οι κάτοικοι. 
   Θεωρώ, πως ένα ακόμη παράδειγμα είναι αρκετό. Όσοι από εσάς, που διαβάζετε αυτό το άρθρο, ζητήσατε ποτέ ένα οποιοδήποτε ρουσφέτι, σηκώστε το χέρι σας. Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις που θέλαμε να βολέψουμε έναν γνωστό, έναν ξάδερφο ή ακόμα και το παιδί μας σε μια θέση με τις ευλογίες ενός βουλευτή έστω και μέχρι τις επόμενες εκλογές, όταν δηλαδή θα ανέβαινε ένα άλλο κόμμα στην εξουσία, θα ξήλωνε όσους διορήστηκαν επί του προηγουμένου και θα όριζαν τα δικά τους ξαδέρφια και ανίψια.
   Τώρα, λοιπόν, που σας θύμισα ότι είμαστε απόγονοι των Ραγιάδων, ας επανέλθουμε στο μείζον θέμα. Έχει, άραγε, κανείς σας αναρωτηθεί γιατί να θέλει όλος σχεδόν ο ελληνικός λαός να προχωρήσουμε σε άμεση εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, παρότι κρυβεί πολλούς κινδύνους, κυρίως περιβαλλόντικούς όπως την τεράστια καταστροφή της θαλάσσιας ζωής του Αιγαίου και του Ιονίου σε ενδεχόμενο ατύχημα στην εξόρυξή των αποθεμάτων πετρελαίου, και πιθανώς να προκαλέσει ακόμα και τον πόλεμο με την Τουρκία και την Αλβανία για το πετρέλαιο στις διαμφισβητούμενες ζώνες; Μα φυσικά διότι δεν απολέσαμε την νοοτροπία αυτής της παρακμής μας. Τα πετρέλαια, τα φυσικά αέρια, οι υδρογονάνθρακες κλπ αποτελούν την εύκολη λύση για έξοδο από την κρίση. Αυτήν την λύση, λοιπόν, θέλει ο Ραγιάς χωρίς να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι. Απλώς περιμένει τους χαζούς Ευρωπαίους να βγάλουν αυτόν τον πλούτο και να του τον μοιράσουν απλόχερα. Μόνο που και έτσι να γίνει, υπάρχουν κάποιες επιπλοκές όπως το γεγονός ότι πρώτον τα λεφτά δεν θα πάνε στον λαό, αλλά στα ταμεία του κράτους. Δεύτερον, όποιος και να αναλάβει την εξόρυξη του πλούτου αυτού, είναι σίγουρο πως δεν θα σεβαστεί καθόλου την φύση, γιατί εάν είναι Ευρωπαίος δεν θα τον νοιάξει μια πετρελαιοκηλίδα σε μια θάλασσα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του και αν είναι Ραγιάς τότε θα ψάχνει να αρπάξει ό,τι προλάβει χωρίς να δίνει σημασία σε τίποτε άλλο. Αν επιστρέψουμε όμως στην πραγματικότητα, παρατηρούμε μαζί με τα παραπάνω πως εάν προχωρήσουμε στην εκμετάλλευση των ορυκτών καυσίμων του υπεδάφους μας, οι Ευρωπαίοι δανειστές θα έχουν την μερίδα του λέοντος, είτε επειδή «φρόντισαν» να μην δημιουργηθεί κανένα επεισόδιο με τις γείτονες χώρες, είτε διότι «τους χρωστάμε», είτε γιατί «δεν θα είμαστε σε θέση να τα διαχειριστούμε σωστά» (δεν μου φαίνεται καθόλου απίθανο να αρχίσουν την ίδια καραμέλα όπως με τα μάρμαρα του Παρθενώνα). Επιπλέον, εάν κάνουμε το ΛΑΘΟΣ και πουλήσουμε την κληρονομιά μας στους νόμιμους τοκογλύφους όσο - όσο, κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ενεργειακό απόθεμα για την ίδια μας την χώρα σε μια περίοδο κρίσης σαν την σημερινή.
   Συνεπώς, η έξοδος από την κρίση κατ' εμέ είναι αναγκαίο να έρθει από τις βάσεις τις οικονομίας μας, που αυτές δεν είναι άλλες από την γεωργία και την κτηνοτροφία. Ακόμη και να μας πάρει 100 χρόνια να βγούμε από την κρίση, θα έχουμε διασφαλίσει μια ισχυρή οικονομία και το βιοτικό επίπεδο θα αυξηθεί σημαντικά, αφού όλοι μας θα συνειδητοποιήσουμε την δύναμη και τον πλούτο της γης, που βρίσκεται όχι στα 5.000 μέτρα, αλλά στο μισό μέτρο που οργώνει ο αγρότης για να σπείρει, να θερίσει και να θρέψει την οικογένειά του, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις και χωρίς την τρόικα πάνω απ' το κεφάλι του. Αν προσπαθήσουμε, σταδιακά θα πετύχουμε να οργανωθούμε και θα απαλλαχθούμε από τα καρτέλ γάλακτος και τους εμπόρους, που ρουφούν το αίμα του αγροτικού λαού, όχι των ραγιάδων, αλλά αυτών που προσπαθούν, που γεμίζουν κάλους τα χέρια τους από την δουλειά, που δεν κοιμούνται πάνω από 7 ώρες. Το κίνημα της Πατάτας ήταν ένα σημαντικό βήμα, αλλά, δυστυχώς, τελείωσε. Ας γίνει το κίνημα των αγροτών απτή πραγματικότητα. Εγώ, πλέον, απέβαλα το ραγιαδιλίκι μου. Ήρθε η ώρα σας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου