Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Σαν χριστιανοί λέμε ΟΧΙ στον όρκο

   Είμαι σίγουρος πως πολλοί εξ αυτών που διαβάζουν αυτό το άρθρο, επέλεξαν να κάνουν κλικ στον σύνδεσμο λόγω του σκανδαλιστικού και εν μέρει αντιφατικού τίτλου του άρθρου αυτού. Ωστόσο, θα σας εξηγήσω παρακάτω με λίγα λόγια τον λόγο που οφείλουμε να μην ορκιζόμαστε, όντας χριστιανοί.
   Αν αναζητήσουμε την χρησιμότητα του όρκου ανά τους αιώνες, μπορούμε με ευκολία να κατανοήσουμε ότι κατά βάση χρησιμοποιήθηκε από τα εκάστοτε συστήματα στο παρελθόν (κράτη, μυστικιστικές ομάδες κ. ά.) για να ωθήσει τα θρησκόληπτα και συνεσταλμένα μέλη, να τηρήσουν τις συμφωνίες τους. Η διαφορά του όρκου από άλλες απλούστερες συμφωνίες, όπως συμβόλαια ή προφορικές συμφωνίες, είναι ότι η παράβαση του όρκου θα είχε ως συνέπεια την πρόκληση του ’’θυμού’’ της ’’ανώτερης δύναμης’’, στην οποία ορκίζονταν τα μέλη του συστήματος. Το ίδιο το σύστημα, δε, προκειμένου να εξασφαλίσει την τήρηση της συμφωνίας, κάποιες φορές τόνιζε της σημασία της τιμωρίας που θα προερχόταν από την ανώτερη δύναμη σε περίπτωση παράβασης.
    Η σχέση, λοιπόν, του όρκου με τον χριστιανισμό είναι η εξής: Όλοι από λίγο έως πολύ έχουν ακούσει ανεπίσημα ότι ’’δεν κάνει να ορκιζόμαστε’’. Αυτό βασίζεται στο σημείο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου (5.33-38) ’’...να μην ορκίζεστε καθόλου... ούτε στο κεφάλι σου να ορκιστείς, γιατί δεν μπορείς να κάνεις ούτε μια τρίχα σου άσπρη ή μαύρη. Το ’’ναι’’ σας να είναι ναι και ’’όχι’’ σας να είναι όχι. Κάθετι πέρα από αυτά προέρχονται από τον πονηρό’’. Συνεπώς, βάσει του παραπάνω αποσπάσματος της Κ. Διαθήκης, όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς δεν πρέπει να ορκίζονται, διότι με αυτόν τον τρόπο αμαρτάνουν, σύμφωνα πάντα με τον Ματθαίο τον Ευαγγελιστή. Οι φωνές που υπερασπίζονται τον όρκο, φαίνονται να είναι απλώς κατάλοιπα αντιλήψεων θρησκόληπτων χριστιανών παλαιότερων εποχών, οπότε το σύστημα προωθούσε τον όρκο (βλ. Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), για να ελέγχει πιο εύκολα αυτούς που ορκίζονταν σε κάτι.
   Μια άλλη πτυχή του όρκου που αποδεικνύει ότι αποτελεί αμαρτία, κατά το χριστιανικό κόσμο, είναι το γεγονός ότι τίθεται σε διαδικασίες όπου συνήθως το να ψεύδεται κανείς έστω και ελάχιστα μπορεί να ευνοήσει την θέση του. Τρανό παράδειγμα αποτελούν οι όρκοι στα δικαστήρια και οι παραβάσεις τους. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι διεξάγεται μια δίκη που, για παράδειγμα, περιλαμβάνει 2 άτομα (τον μηνυτή και τον μηνυόμενο). Όπως συμβαίνει κατά κανόνα, και οι 2 θα ορκιστούν στο ευαγγέλιο (εάν είναι χριστιανοί) ορκιζόμενοι ότι πρόκειται στην συνέχεια να μην ψευδομαρτυρήσουν. Αφού, όμως, 1 είναι αυτός που θα δικαιωθεί, αυτό σημαίνει πως ο άλλος ακολουθεί μια σειρά ψευδομαρτυριών, με κυριότερη τον λόγο που έφτασε στο δικαστήριο: το ότι υποστήριζε πως θα δικαιωθεί (για να μην αναφέρω τα φοβερά γεγονότα τα οποία αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται και απο τις δύο πλευρές, και αυτό συμβαίνει μερικές φορές χωρίς αίσθηση ντροπής). Εδώ όμως το να διαστρεβλώσει κανείς μια υπόθεση μπορεί να ευνοήσει την θέση του και κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να μην το κάνει, καθώς όλοι γνωρίζουν πως ο Θεός δεν βρίσκεται στο αν θα πει κάποιος αλήθεια στο δικαστήριο και θα του κατασχέσουν το σπίτι. Απλή λογική.
   Ας αναλογιστούμε ένα άλλο παράδειγμα αμαρτίας που προκύπτει από τον όρκο. Στην Βουλή όλοι οι βουλευτές ορκίζονται πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους. Μέσα στον όρκο των βουλευτών υπάρχει ο στίχος ότι ’’ορκίζονται υπέρ της αδιαιρέτου Τριάδος’’ και ότι ’’θα εργάζονται υπέρ του κράτους’’ ή ’’της πατρίδος’’ κλπ. Γνωρίζει, όμως, κανείς έναν βουλευτή ο οποίος ’’εργάζεται υπέρ της πατρίδος’’ του και δεν έχει παραβεί τον παραπάνω όρκο; Και έτσι απαντώ σε αυτούς που υποστηρίζουν πως ο όρκος θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά.
   Εν κατακλείδι, αυτοί είναι οι λόγοι κατά τους οποίους δεν πρέπει να ορκιζόμαστε, πόσο μάλλον όντας χριστιανοί. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο όρκος δεν έχει καμιά σημασία για το σύστημα που τον επιβάλλει, αλλά αυτό γνωρίζει ότι πρόκειται για ’’παγίδα αλήθειας’’ για τους θρησκόληπτους.

Δημήτρης Ξ. Μαυρίδης
Κομοτηνή
27 Φεβρουαρίου 2015 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου