Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Μικρασιάτες

Οι πρόσφυγες του 20ου αιώνα στην Ελλάδα ανάλογα με τον τόπο προέλευσης & εγκατάστασής τους

Μακεδονία : 638253 ( 52,2% ) Στερεά Ελλάδα : 306193 ( 25,1% ) Δυτική Θράκη : 1076 0 7 ( 8 ,8% ) Ν ησι ά Ανατ. Αιγαίου : 56613 ( 4,6% ) Θεσσαλία : 34 6 59 ( 2,8% ) Κρήτη : 33900 ( 2, 8% ) Πελ οπόννησος : 28362 ( 2,3% ) Ήπε ιρος : 8179 ( 0,7% ) Κυκλάδες : 4782 ( 0,4% ) Ι όνια νησιά : 3301 ( 0,3 % ) ( Πηγή: Στατιστική Υπ ηρεσία Ελλάδας, Απογραφή 1928 )    Όπως προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία, το κύριο ρεύμα προσφύγων εγκαταστάθηκε, κατόπιν εντολών της ελληνικής κυβέρνησης, στην Μακεδονία, την Στερεά Ελλάδα και την Δυτική Θράκη. Η τοποθέτησή τους από το ελληνικό κράτος υλοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο αφενός για να καλύψουν οι πρόσφυγες με την έλευσή τους τα δημογραφικά κενά που δημιούργησε η αποχώρηση Μουσουλμάνων (ως επί το πλείστον Ελλήνων και σε πολύ μικρό ποσοστό Τούρκων, Τουρκόγυφτων, Γιουρούκων) και Βουλγάρων (Σλάβων, Εξαρχικών, Σλαβόφωνων βουλγαρόφρονων) από τις περιοχές διαμονής τους εντός της ελληνικής επικράτειας και αφετέρου για να τονίσουν την ελλην...

Η ιστορία του Αμανέ

Ο Αμανές αποτελεί ιδιόρρυθμο είδος μονωδικού, μακρόσυρτου και παθητικού τραγουδιού με κύριο χαρακτηριστικό την επανάληψη του τούρκικου επιφωνήματος αμάν , που σημαίνει έλεος ή οίκτος. Παρότι ο αμανές φαίνεται να έχει τουρκότροπο μουσικό χαρακτήρα, πολλοί έγκυροι ανατολιστές και μουσικοκριτικοί υποστηρίζουν ότι, αν και καλλιεργήθηκε από τους Τούρκους και άλλους λαούς της Ανατολής στο παρελθόν, φέρεται να έχει την αρχή και την επίδραση της Βυζαντινής μουσικής και συγκεκριμένα του ήχου που λέγεται ''βαρύς'' και ανήκει στο εναρμόνιο γένος, ένα γένος της Βυζαντινής μουσικής. Παρόμοια χαρακτηριστικά με τους αμανέδες βρίσκουμε στους βαρείς και μακρόσυρτους επαναλαμβανόμενους ήχους όπως το χριστιανικό ψαλτικό τεριρέμ. Μουσικά, οι αμανέδες έχουν την δική τους τεχνοτροπία με υψηλόφωνη, βαριά και βαθιά μολπή (τραγουδιστική απόδοση) που σύρει επι μακρόν σε ένταση και ποικιλία τους ήχους των λέξεων προσδίδοντας έτσι ανατολίτικο πάθος απροσμέτρητης αισθηματικότητας ( νταλκά ). ...