ΓΝΩΣΙΣ - Δημήτρης Ξ. Μαυρίδης

Καμιά φορά το παρελθόν μοιάζει αρκετά με το παρόν. Σίγουρα η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, καθώς κάθε στιγμή είναι μοναδική με τα δικά της χαρακτηριστικά, τα οποία δεν υπήρξαν ούτε θα υπάρξουν ξανά σε κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον. Ποιός θα φανταζόταν ότι πριν από περίπου 200 χρόνια το Σιδηρόκαστρο και η ευρύτερη περιοχή είχε παρόμοια φαινόμενα με σήμερα: μια επιδημία και μια μεγάλη ομάδα εποίκων μουσουλμάνων. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι επιδημίες πανώλης (ή θανατικού όπως έμεινε στην μνήμη των παλαιότερων), ήταν ένα συχνό φαινόμενο, το οποίο είχε αποδεκατίσει κυρίως τον μουσουλμανικό πληθυσμό. Ορισμένα από αυτά έλαβαν χώρα μεταξύ 1816 και 1820 ή 1822 και το άλλο το 1836 με 1837. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα μιλήσουμε για την επιδημία του 1836-37. Τα στοιχεία που έχουμε αφορούν την επιδημία γύρω στο 1837. Τότε αναφέρει ο Σωτήριος Δημητριάδης το 1878: " ... η επελθούσα (επιδημία) τω 1836 εξωλόθρευσε περί τους 1000 Τούρκους, μόλις δε 5 ή 6 Χριστιανούς. Τότε και...

     Σύμφωνα με την οποία, ο αρχηγός ένοπλης συμμορίας Στογιάν Ντιμιτρόβ (το παρατσούκλι του είναι Инджето , ενώ αναφέρεται στις ελληνικές πηγές ως Στογιάνοφ), άλλους κατά τον Οκτώβριο άλλους κατά το Νοέμβριο του 1906, πρόδωσε τους συντρόφους του, αποκαλύπτοντας τεράστιες ποσότητες πολεμοφοδίων στους Οθωμανούς, οι οποίοι προχώρησαν σε συλλήψεις αρκετών υπόπτων. Ο Ντιμιτρόφ αναφέρεται να δρα στο καζά Πετριτσίου (της Βουλγαρίας) από τις αρχες του 1905. Η μεταστροφή του οφείλεται είτε στο γεγονός ότι το κομιτάτο τον είχε καταδικάσει σε θάνατο [1] , είτε ότι οι Τούρκοι του είχαν υποσχεθεί να διοριστεί σε μια υψηλή θέση [2] . Δεν αποκλείεται, όμως, να ίσχυαν και τα δύο. Υπάρχουν στοιχεία για μια μεγάλη πυριτιδαποθήκη στο χωριό Ρούπελ και μια υπόγεια κρύπτη κοντά στο Γκέρμαν (σημ. Σχιστόλιθος, κοντά στο Σιδηρόκαστρο). Συγκεκριμένα, στην αποθήκη του Ρούπελ βρέθηκαν: - 75 βόμβες δυναμίτιδος μικρές και άλλες 75 μεγάλες. - 1 «εκσφενδονιστική μηχανή πυρκαϊάς» (κάτι σαν μπ...

1. ΣΙΔΗΡΟΥΡΓΙΑ           "Αν το ασήμι και το χρυσάφι υπηρέτησαν την πολυτέλεια, το σίδερο, το ατσάλι, ο χαλκός (μπακίρι), ο μπρούντζος, το καλάι (μίγμα από μολύβι και κασσίτερο) κάλυψαν αμέτρητες πρακτικές ανάγκες. Ο τενεκές (τσίγκος, λευκοσίδηρος) χρησιμοποιήθηκε πλατιά κατά το 19ο αιώνα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (και μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες) υπήρχε σε κάθε χωριό, και το πιο μικρό, κάποιο μεταλλοτεχνικό εργαστήριο. Αν όχι για κατασκευή, τουλάχιστον για τη συντήρηση και επισκευή των σκευών και των εργαλείων. [...] Παραγωγοί όλων αυτών των αντικειμένων ήταν οι κοινωνικά υποβαθμισμένοι "γύφτοι". Από τα χέρια και από το καμίνι τους έβγαιναν εργαλεία και σκεύη (υνία, καζάνι, φτυάρια, μαχαίρια, δοχεία, σιδεροστεφάνια κ.ά.), εξαρτήματα οικοδο- || μών (σιδεριές για παράθυρα, κλειδαριές, μάγγανα, ρόπτρα κ.ά.)." ΛΑΙΚΗ ΤΕΧΝΗ, Σημειώσεις σ. 398-399 ΜΟΥΣΙΚΗ         "Από την άλλη μεριά του ελληνισμού, ψη...

Η Μακεδονία, ή πιο συγκεκριμένα η περιοχή των κεντρικών Βαλκανίων, υπήρξε κατά τον Μεσαίωνα πεδίο δράσης και παρουσίας του σλαβικού-βουλγαρικού στοιχείου, εκτός από τις παράκτιες ζώνες της, οι οποίες παρέμειναν συνδεδεμένες με τον βυζαντινό πολιτισμό, τόσο δημογραφικά όσο και πολιτισμικά. Καθώς, λοιπόν, οι βαλκανικοί λαοί το 19 ο αιώνα κινούνταν με τις επαναστάσεις τους για ανεξαρτησία και επέκταση, να ανασυστήσουν τα μεσαιωνικά τους κράτη που κατέλυσε η τουρκική κατάκτηση, ήταν επόμενο οι Βούλγαροι να κινηθούν προς τη Μακεδονία. Αντίστοιχα, η παρουσία των Βλάχων στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κινητοποίησε τους “εκείθεν του Ίστρου Βλάχους”, δηλαδή τους Ρουμάνους, προς την εθνική “ αφύπνιση ” των πρώτων.             Γενικά, οι επαναστάσεις των βαλκανικών εθνών προσπάθησαν να πιάσουν το νήμα από τους τελευταίους σπουδαίους ηγέτες τους. Οι Αλβανοί από τον Σκεντέρμπεη [1] , οι Βούλγαροι από τους ηγεμόνες του 13ου αιώνα ...